Παραλειπόμενα…

Ακολουθούν στιγμιότυπα και περιστατικά από την εκδρομή, «ατάκτως ερημένα»!

1: Ελλάδα – Γαλλία στην… Ρωσσία

Κάπου κοντά στην Ανάπα συναντηθήκαμε ένα πρωί με τους δύο φίλους Γάλλους που έκαναν τη διαδρομή ανάποδα απ’ ότι εμείς (αριστερόστροφα…). Συζητήσαμε για τις μέχρι τότε εμπειρίες και με βάση αυτές δώσαμε συμβουλές ο ένας στον άλλο. Ένα ζήτημα που μας ανέφεραν σε σχέση με την Ρωσία, ήταν ότι την προηγούμενη μέρα, με αφορμή μια μικροπαράβαση που έκαναν στο δρόμο, τους σταμάτησαν Ρώσοι για έλεγχο. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν να τους ζητήσουν (και τελικά να λάβουν!) 100€ από τον καθένα για να τους αφήσουν ήσυχους να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Τα είχαμε διαβάσει αυτά στα διάφορα fora αλλά η αλήθεια είναι ότι μας ανησύχησαν! Ανταλλάξαμε ευχές και συνεχίσαμε το ταξίδι. Οι τρεις μας πλέον συμφωνήσαμε αν μας κάνουν νόημα να σταματήσουμε, να σταματήσει μόνο ο πρώτος (εκτός και αν έκαναν σήμα για όλους…) ώστε αν συμβεί κάτι παρόμοιο, να «πληρώσει» μόνο ο ένας.

Για να μην το κουράζω, αργότερα το απόγευμα, συνέβη το εξής καταπληκτικό. Ενώ οδηγούμε στους τεράστιους Ρωσικούς δρόμους, μου κάνει νόημα (είμαι μπροστά στο κονβόι..) να σταματήσω ένας Ρώσος τροχαίος (είναι μια ομάδα τροχαίων – αστυνομικών και στρατιωτών – σε πιάνει κάτι όταν τους βλέπεις όλους μαζί…). Σταματάω πράγματι (ενώ ο Μιχάλης και ο Χρήστος προχωράνε λίγο παρακάτω), έρχεται από πίσω αυτός να δεις την πινακίδα:  GR διαβάζει φωναχτά: GERMANY αποκωδικοποιεί και βλέπω ένα χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπό του! Εγώ καταλαβαίνω που το πάει και του κάνω σήμα με το χέρι: NO Germany! GREECE!!! και συνεχίζω ακάθεκτoς: Economic Problems!!!! Great economic problems. Μονομιάς το χαμόγελο χάνεται από τα χείλη του, κοιτάει τους άλλους και μου κάνει νόημα: Go, Go!!!!!!

Φεύγουμε χαμογελώντας πικρόχολα….

2: Ο «military road» – από τις πιο όμορφες διαδρομές!

Ο «μόνος» τρόπος να περάσεις από Ρωσία στη Γεωργία σήμερα, είναι στο σημείο του Verhnii Lars/Kazbegi (στην πραγματικότητα, μόλις τους τελευταίους μήνες άνοιξαν τα σύνορα αυτά για τουρίστες!). Μπορεί να φτάσει κανείς εκεί από το Vladikavkaz την τελευταία μεγάλη πόλη της Ρωσίας (Βόρεια Οσσετία). Αφήνοντας πίσω το Vladikavkaz, ο δρόμος μπαίνει σε ένα φαράγγι (Darial gorge) που στο βάθος του κυλάει το ποτάμι Terek και αρχίζει να ανεβαίνει στον Καύκασο. Κάποια στιγμή εμφανίζονται τα σύνορα. Οταν περάσεις ο δρόμος συνεχίζει ανηφορικός και ελίσσεται σε ένα πανέμορφο τοπίο (που δε σε προϊδεάζει όμως για τη συνέχεια…).

Μετά από λίγα χιλιόμετρα εμφανίζεται μπροστά μας ένα πανέμορφο χωριό το Stepantsminda – πρώην Kazbegi (η περιοχή μοιάζει με Πάπιγγο) όπου προφανώς ανθεί η κτηνοτροφία! Και ο δρόμος συνεχίζει να ανεβαίνει, με μια καλή άσφαλτο που σε ωθεί να παίξεις με τη μηχανή. Και ξαφνικά όλα αλλάζουν. Εμφανίζονται κάποια τούνελ, και η άσφαλτος δίνει την θέση της σε πατημένο χώμα με μεγάλες λακκούβες που στην περίπτωσή μας ήταν γεμάτες νερό (λόγω βροχής). Το κρύο αρχίζει να γίνεται αισθητό και στις άκρες του δρόμου, το χιόνι του χειμώνα δεν έχει ακόμα λιώσει! Και ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε! Και φτάνουμε στα 2.400 μέτρα! ο Δρόμος είναι δύσκολος, αλλά η ομορφιά σε αποζημιώνει και 2-3 επιβατηγά αυτοκίνητα μαζί με 1-2 νταλίκες (!) δεν επιτρέπουν τα παράπονα!

Λίγο μετά μας έπιασε το σκοτάδι οπότε χάσαμε ένα μεγάλο μέρος της ομορφιάς. Δείτε όμως εικόνες που τράβηξαν οι Γάλλοι φίλοι μας, καθώς και στα http://www.youtube.com/watch?v=9ToUgkJi-J0, http://www.youtube.com/watch?v=FdhPfa-lH5w, http://www.youtube.com/watch?v=vgotFwnJXKQ

O χωματόδρομος συνεχίζεται για τουλάχιστον 30 χλμ και μετά γίνεται ξανά άσφαλτος και αρχίζει να κατεβαίνει με κατεύθυνση την Τυφλίδα. Ενας υπέροχος δρόμος που πρέπει να τον κάνεις μέρα!

3: Τρεις ώρες για να περάσουμε «500 μέτρα» Μολδαβίας!

Για να περάσει κανείς από την Ρουμανία στην Ουκρανία έχει μάλλον αρκετές επιλογές. Εμείς προτιμήσαμε την πιο κοντινή στη θάλασσα. Έτσι, έχοντας διανυκτερεύσει στο Galati ξεκινήσαμε το πρωί να πάμε για τα σύνορα που δεν είναι παρά 4-5 χλμ προς βορά. Η έξοδος από Ρουμανία ήταν μάλλον άνετη. Στη συνέχεια υπάρχουν 500 μέτρα Μολδαβίας και μετά ανοίγεται μπροστά στον ταξιδιώτη η Ουκρανία (και η πόλη Reni). Περνάμε τον έλεγχο διαβατηρίων της Μολδαβίας στο άψε σβήσε και παίρνουμε θάρρος – βλέπετε έχουμε διαβάσει στα διάφορα fora ότι και εδώ οι «υπεύθυνοι» ζητάνε το «κατιτίς τους» για να μην καθυστερήσουν τη διαδικασία… Στο επόμενο κτίριο που είναι το κτίριο του τελωνείου είναι μαζί Ουκρανοί και Μολδαβοί. Δείχνουμε τα χαρτιά και μια κυρία Μολδαβή βγαίνει να ελέγξει… Και ξαφνικά ανακαλύπτει το πρόβλημα: Ο αριθμός (όλων) των μηχανών στην άδεια έχει 3 γράμματα και 4 αριθμούς (π.χ. ΑΕΥ 0456) ενώ στην πινακίδα λείπει ένα ΜΗΔΕΝ (ΑΕΥ 456). Και εκεί αρχίζει η ταλαιπωρία! Να πάτε πίσω στη Ρουμανία… Να πάτε στον υπεύθυνο της Μολδαβίας… Να πάτε στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο (ναι δεν κάνω πλάκα… το ακούσαμε και αυτό…). Ελέγχουν αριθμό σασί τρείς φορές στην κάθε μοτοσυκλέτα. Βρίσκω κάποιον Ουκρανό που μιλάει λίγα Αγγλικά και ρίχνει το φταίξιμο στους Μολδαβούς: «εμείς δεν έχουμε πρόβλημα… αυτοί!!!». Επιστρέφουμε στο προηγούμενο κτίριο που είναι ο υπεύθυνος της Μολδαβίας. Και περιμένουμε. Και εκεί αρχίζουν να μπαίνουν ψύλοι στ’ αυτιά μας! Ο Μιχάλης έχει βρει μια Μολδαβή και της λέει να κάνει κάτι κλείνοντας της το μάτι… Εν τω μεταξύ έχουμε επιλέξει τρεις στρατηγικές για να αντιπαρέλθουμε στο πρόβλημα: Ο Μιχάλης την αριθμητική: το 0456 δεν ισούται με το 456;;; O Χρήστος την συστημική (!): το έχει τυπώσει ο υπολογιστής αυτόματα. Εγώ την χωροταξική: Δεν χωράνε 4 ψηφία στις πινακίδες!  Εν τω μεταξύ έρχεται και ο υπεύθυνος, ένα νέο παιδί που μιλάει Αγγλικά. Με το μπλα, μπλα και αφού έχουν περάσει ήδη 2,5 ώρες, πείθεται και μας λέει προχωρήστε από μας, αλλά δεν ξέρω τι θα πουν οι Ουκρανοί. Ξανά στο επόμενο κτίριο. Ξανά η κυρία, ξανά έλεγχος των αριθμών σασί.  Και τότε λαμβάνει χώρα το συμβάν: το Tiger δεν στηρίζεται καλά στον πλαγιοστάτη και με τα πολλά κουνήματα του τιμονιού (για τον έλεγχο…) είναι σχεδόν στον αέρα. Εγώ έχω παρκάρει το Vara δίπλα…. και ξαφνικά ακούμε έναν τρομερό θόρυβο: κρραααακκκκσσσσ! Το Tiger έχει πέσει πάνω στο Vara και τα δύο κάτω! Αποτέλεσμα: σπασμένος καθρέφτης στο Tiger, ραγισμένο φαιρινγκ, σπασμένο πατάκι οδηγού στο vara και διάφορες γρατσουνιές. Τότε παίρνουμε και μεις ανάποδες και αυτοί καταλαβαίνουν ότι το παρατράβηξαν. Στο επόμενο τέταρτο, υπογράφουν και σφραγίζουν 4 χαρτάκια τα οποία τα δίνουμε στον φαντάρο που ανοιγοκλείνει την τελική μπάρα! Και επί τέλους, μετά από 3 ώρες μπαίνουμε στην Ουκρανία!

4: Ψάχνοντας το δρόμο για το Vale…

Ο αρχικός σχεδιασμό ήταν να περάσουμε από Γεωργία στην Τουρκία στο Vale, ψηλά δηλ. στα βουνά της ενδοχώρας! Απο κεί θα κατευθυνόμαστε προς Erzurum περνώντας ίσως και από το Kars, μια πόλη με πολύ Ελληνικό (Ποντιακό) στοιχείο (τουλάχιστον παλαιότερα…). Φεύγοντας λοιπόν από Τυφλίδα, πήραμε το δρόμο προς Μπατούμι, με την προοπτική στο Khashuri να στρίψουμε προς Akhaltsikhe ώστε να βρούμε μετά το Vale. Ο δρόμος αυτός, είναι καλός, διπλής κατεύθυνσης με μπαριέρα στη μέση. Κάποια στιγμή η μπαριέρα εξαφανίζεται και αποκτά μια άγρια ομορφιά, «τρέχοντας» δίπλα σε ποτάμια και μέσα σε όμορφα μικρά χωριά. Σε κάποια σημεία του δε, είναι γεμάτο υπαίθρια μαγαζιά που πουλάνε σουβενιρ αλλά και φαγώσιμα… Κάπως έτσι εμείς (λόγω και απουσίας πλοηγού – GPS) περάσαμε το Khashuri και φτάσαμε στο Kutaisi. Εκεί στη στάση για ανασυγκρότηση και με την βοήθεια του χάρτη, αλλά και ενός ντόπιου καταλάβαμε το λάθος μας… ΟΜΩΣ, υπήρχε ένας δρόμος που φαινόταν να ξεκινάει από Kutaisi και μέσω της Baghdati (όχι της γνωστής) να πηγαίνει προς Vale. Ανοίγω παρένθεση για να πω, ότι τα χωριά στην περιοχή είναι υπέροχα…. όπως και όλη η Γεωργιανή επαρχία! Προχωρώντας προς Βαγδάτη ρωτάμε έναν ενήλικα αν πάμε καλά και αυτός ετοιμάζεται να καβαλήσει για να τον πάρουμε και αυτόν… δυστυχώς έχω πίσω τα σαμάρια… Σταματάμε στη Βαγδάτη για βενζίνη και ρωτάμε για Vale: πετάγεται ένας οδηγός φορτηγού και με νοήματα μας δίνει να καταλάβουμε ότι ο δρόμος είναι χάλια… μόνο για φορτηγά με τεράστιες ρόδες… Απογοήτευση! Παραδίπλα είναι η αστυνομία. Ρωτάμε και εκεί, όπου μας λένε – πάλι με νοήματα – ότι ο δρόμος είναι κακός μεν, αλλά ΟΚ για τις μηχανές! Άλλο που δε θέλαμε να ακούσουμε! Ξεκινάμε την διαδρομή η οποία είναι καταπληκτική! Ελίσσεται μέσα σε ένα καταπράσινο φαράγγι με ένα ποτάμι να κυλάει στη μέση. Πού και που αγροτόσπιτα με πολλά ζώα και ανθρώπους που μας χαιρετάνε! «Τι χαζομάρες έλεγαν» μονολογεί ο Χρήστος. «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά» σκέφτομαι αλλά δεν λέω τίποτε. Κάποια στιγμή φτάνουμε σε ένα σημείο με μπάρα. Vale? ρωτάω. Μας ανοίγουν την μπάρα και προχωράμε. Κάποια κτίσματα που φαίνονται για κάποιου είδους κλινική – νοσοκομείο είναι αριστερά μας. Μετά από 2-3 χλμ είναι και η έξοδος, πάλι με μπάρα. Και μετά από περίπου 500 μέτρα αρχίζει ο χωματόδρομος! Ενας χωματόδρομος ομαλός στην αρχή, που σιγά – σιγά χειροτερεύει: κροκάλες και μεγάλες λακκούβες και που και που πεσμένοι κορμοί! Ωρα για σύσκεψη: η ώρα είναι περασμένες 18.00 και με βάση το χάρτη έχουμε ακόμα τουλάχιστον 40 χλμ. Η λογική αυτή τη φορά (!) επικρατεί: επιστρέφουμε πίσω! Είμαστε λίγο απογοητευμένοι, αλλά και μόνο που είδαμε αυτή την περιοχή καταγράφεται στα θετικά της εκδρομής (κάτι αντίστοιχο διαβάζουμε και δω όσον αφορά στην μη προσπελασιμότητα του εν λόγω δρόμου!),

5: Περνώντας από Γεωργία -> Τουρκία παραθαλάσσια!

Εχοντας χάσει πλέον την ελπίδα να βρεθούμε νωρίς στο Vale, αλλάζουμε τα σχέδια και κατευθυνόμαστε προς Batumi. Είναι πιο κοντά (~ 140 χλμ.) και ο δρόμος μάλλον πιο καλός! Οχι ότι δεν θα μας πιάσει το σκοτάδι βέβαια… Πλησιάζοντας μυρίζουμε (αλλά δε βλέπουμε λόγω νύχτας) τη θάλασσα και κάποια στιγμή εμφανίζεται στο βάθος μακριά αυτό που έχοντας δει κάποιες φωτογραφίες αναγνωρίζουμε ως το παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο της Γεωργίας. Πλησιάζοντας βρίσκουμε ένα ξενοδοχείο που φαίνεται αξιοπρεπές αλλά και εκτός πόλης (=πιο φθηνό) και ρωτάμε για διαθεσιμότητα. Η μηχανή μου (που από προχθές παίρνει μπρος με καλώδια…) δεν μας αφήνει εναλλακτική. Τακτοποιούμε τα πράγματα και με τις δύο πλέον μηχανές κατευθυνόμαστε για το κέντρο με βασικό σκοπό να κατευνάσουμε την πείνα μας… Αλλες οι βουλές του κυρίου όμως: Πλησιάζουν μεσάνυχτα και δεν βρίσκουμε τίποτε ανοιχτό που να προσφέρει φαγητό και είναι ίσως η μοναδική φορά στην εκδρομή. Μπαίνω σε ένα μινι μαρκετ που είναι ανοιχτό ενώ οι άλλοι γελάνε: Καταφέρνω με τα λίγα Γεωργιανά χρήματα που μας έχουν μείνει να πάρω 3 μπύρες, 3 ελιόψωμα και ξηρούς καρπούς. Την αράζουμε σε μια πλατεία και σχολιάζουμε αυτά που βλέπουμε: Ομορφα κτίρια, φωτισμένα μάλλον άσχημα, νέοι με ακριβά αυτοκίνητα να «σπινάρουν» μπροστά στο καζίνο, το άγαλμα της Μήδειας που κρατάει το χρυσόμαλλο δέρας (!) – βλέπετε το Μπατούμι ήταν μια πόλη της αρχαίας Κολχίδας! Ομως μπροστά από αυτά οι σύγχρονοι Γεωργιανοί, έχουν επενδύσει στην κατασκευή φουτουριστικών κατασκευών (κτιρίων και ουρανοξυστών) που δίνουν μια μορφή κιτς (στα δικά μας τουλάχιστον μάτια) στην πόλη.  Και φυσικά πίσω από την κουρτίνα είναι η πραγματική ζωή (όπως την βλέπουμε το άλλο πρωί φεύγοντας προς τα σύνορα). Ξημερώνει η επόμενη μέρα και ξεκινάμε να φτάσουμε στο Σάρπι που είναι τα σύνορα με Τουρκία. Ακολουθούμε τις πινακίδες, σε μια πλατεία διστάζω αλλά μια παρέα Γεωργιανών που κάθεται σε μια γωνία, χωρίς καν να τους ρωτήσουμε μου υποδεικνύουν το δρόμο! Περνάμε εύκολα και γρήγορα από το Γεωργιανό φυλάκιο αλλά η Τουρκική πλευρά μας επιφυλάσσει μια έκπληξη που θα διαρκέσει τρείς ώρες! Η μηχανή του Μιχάλη φαίνεται «στο σύστημα» να έχει μπει το 2005 στην Τουρκία και να μην έχει βγει! Αυτό καταλαβαίνουμε από τα Τούρκικα με νοήματα παντομίμας που μας κάνει ο υπεύθυνος! Problems…. Ντιρεκτόρ…. (το μυαλό μας πάει στο κακό – μιας και πέρυσι δεν είχαμε πληρώσει ένα πρόστιμο για υπερβολική ταχύτητα – όμως δεν είναι αυτό!). Πάμε στην υπεύθυνη η οποία μιλάει κανα δυο λέξεις Αγγλικά (sit down). Ξανά στο κιόσκι. Και μετά στον ντιρεκτόρ: Μουστακαλής μιας κάποιας ηλικίας που έχει απέναντι την τηλεόραση και ενώ δουλεύει ρίχνει κλεφτές ματιές στο σήριαλ που προβάλει εκείνη την ώρα. Για να μην τα πολυλογώ, αφού του εξηγούμε ότι η ίδια μηχανή ξαναμπήκε και ξαναβγήκε πέρυσι και εν πάση περιπτώσει εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, και αφού περνάνε οι κλασσικές τρεις ώρες (μάλλον είναι ο στάνταρ χρόνος) και ίσως να πρέπει να σχολάσει, δίνει εντολή ΟΚ! Επιπλέον (κατοπιν παράκλησης του Μιχάλη…) τηλεφωνεί στα σύνορα στην Ipsala (Κήπους) να τους ενημερώσει…. Ετσι μπαίνουμε τελικά στην Τουρκία!

6: O Πόντος που είδαμε…

Την περασμένη χρονιά, στο ταξίδι στην Τουρκία, είχαμε φτάσει μέχρι την Τραπεζούντα. Ομως, το μεγαλύτερο μέρος της παραθαλάσσιας διαδρομής από Σαμψούντα μέχρι και την Τραπεζούντα το είχαμε κάνει βράδυ! Μυρίζαμε μεν τη θάλασσα, όμως δεν την βλέπαμε! Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που δεν στεναχωρηθήκαμε και πολύ όταν χθες άλλαξαν τα σχέδια όταν δεν καταφέραμε να βρεθούμε στο Vale (βλ. 5 παραπάνω): θα κάναμε τη διαδρομή του Πόντου μέρα για να δούμε τι είχαμε (ή δεν είχαμε) χάσει πέρυσι. Μπαίνοντας στην Τουρκία στο Sarpi, το πρώτο πράγμα που βλέπει κανείς είναι ο δρόμος που γίνεται διπλής κατεύθυνσης με δύο λωρίδες για κάθε κατεύθυνση και μπαριέρα στη μέση! Και παραμένει έτσι (με μικρές εξαιρέσεις…). Το δεύτερο που παρατηρείς είναι ότι ο δρόμος, «τρέχει» ακριβώς δίπλα στη θάλασσα! Τα μέρη είναι υπέροχα και ο Χρήστος δεν χάνει την ευκαιρία να μας θυμίζει ότι «είναι προφανής» ο λόγος που οι Ελληνες είχαν επιλέξει να εποικήσουν στον ευλογημένο αυτό τόπο (Ο Χρήστος λόγω καταγωγής από τον ένα παππού, εστιάζει βέβαια στην Ordu…).  Ο καιρός δεν μας κάνει το χατίρι και αρχίζει να βρέχει. Σταματάμε στη Rize (Ριζαίον) για βενζίνη όπου γινόμαστε (για ακόμα μια φορά) το επίκεντρο του ενδιαφέροντος: 3 μοτοσικλετιστές μέσα στη βροχή… που να πηγαίνουν; Ο βενζινοπώλης μας προσφέρει ένα αδιάβροχο(!). Εμείς τους ευχαριστούμε και πάμε προς τη θάλασσα για «ανασυγκρότηση»: έχουμε εντοπίσει κάποια καφε-εστιατόρια. Πράγματι καθόμαστε «by the sea» και παραγγέλνουμε kiofte, τσάι και σαλάτα (με νοήματα φυσικά!). Αν και ο καιρός είναι βαρύς, το μέρος είναι υπέροχο και η θέα φανταστική! Αρκετά όμως με την ξεκούραση! πρέπει να προχωρήσουμε γιατί ο στόχος είναι η Σαμψούντα και έχουμε ακόμα πολλά χιλιόμετρα. Περνάμε την Τραπεζούντα, και μόνο τώρα καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη είναι! Στη συνέχεια τα «Σούρμενα»! και η Κερασούντα. Ο καιρός μια βρέχει μια βγάζει ήλιο. Κάτω στην παραλία διακρίνουμε πολλούς ψαράδες, ενώ εδώ κι εκεί υπάρχουν και οργανωμένες παραλίες – άδεις προς το παρόν! Κάποια στιγμή χανόμαστε αλλά όχι για πολύ και έτσι όλοι μαζί ξανά φτάνουμε στην Ορντού.  Ομορφη πόλη και αυτή και βλέπω το Χρήστο να διστάζει λίγο… Ομως δεν έχουμε χρόνο! Ο δρόμος αμέσως μετά,  σταματάει την παραλιακή του πορεία και ανεβαίνει προς το βουνό σε μια υπέροχη τοποθεσία! Εχει αρχίσει όμως και σουρουπώνει και πιάνει και λίγο κρύο. Μόλις ξαναπιάνουμε τα παράλια εμφανίζεται το χωριό Fatsa και σταματάμε για βενζίνη. Στο βενζινάδικο είναι δύο παιδιά που μόλις καταλαβαίνουν πώς είμαστε Έλληνες, μας καλούνε μέσα: παρακολουθούν μπάσκετ, το τέταρτο παιχνίδι των τελικών Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού! Θέλει μόλις λίγα λεπτά να τελειώσει και καθόμαστε. Προς απογοήτευση του Μιχάλη, κερδίζουν οι κόκκινοι! Εχει πλέον πιάσει η νύχτα (για άλλη μια φορά…) και βάζουμε τα δυνατά μας: περασμένες 11.00 φτάνουμε στην Σαμψούντα και κατευθυνόμαστε προς το κέντρο. Σταματάμε σε μια πλατεία και βρίσκουμε κατάλυμα στο παρακείμενο ξενοδοχείο! Ευτυχώς εδώ είναι Τουρκία και ακόμα και στις 12.00 το βράδυ, βρίσκουμε εύκολα κάτι να τσιμπήσουμε!

7: Πώς τελικά δεν φτάσαμε στην Συμφερόπολη

Η Ουκρανία είναι μεγάλη! Πολύ μεγάλη. Οι δρόμοι αντίστοιχα είναι μάλλον σε κακή κατάσταση! Η πρώτη μας διανυκτέρευση στη χώρα αυτή έγινε στην Οδησσό. Στη συνέχεια ο στόχος ήταν να φτάσουμε βαθιά στην Κριμαία, κάπου στην Συμφερόπολη. Ομως άλλες οι βουλές του … Μιχάλη! Ξεκίνησε (τα απαραίτητα για την δουλειά του) τηλέφωνα με αποτέλεσμα (λόγω της μή-απαραίτητης πολυλογίας) να έχει φτάσει μεσημέρι και ακόμα να μην έχουμε εκκινήσει! Επί πλέον ο καιρός έχει κρυώσει και προβλέπεται ΚΑΙ βροχή! Ευτυχώς στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου μας έχουν υποδείξει τον ευκολότερο τρόπο να βγούμε από την πόλη, με κατεύθυνση το Mykolaiv. Οι προβλέψεις αποδεικνύονται σωστές και ενώ εμείς βάζουμε βενζίνη, αρχίζει η βροχή. Τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο μιας και έχει και δυνατό αέρα που μας χτυπάει πλαγιομετωπικά! Αναγκαζόμαστε να κόψουμε ταχύτητα (όπως έχουν κάνει και όλα τα οχήματα που κινούνται μαζί με μας). Ο Μιχάλης και ο Χρήστος μένουν λίγο πίσω ενώ εγώ σκύβω και παλεύω με τα στοιχεία της φύσης (!). Η κατάσταση όλο και χειροτερεύει. Περνάμε από μια γέφυρα όπου μετά βίας κρατιέμαι στην πορεία μου (αργότερα ο Μιχάλης θα μου εξομολογηθεί πως σταμάτησαν δυο φορές εκεί). Βγαίνοντας με σταματάνε δύο αστυνομικοί. Έχουν παγώσει τα χέρια μου και μετά βίας βγάζω το κράνος. Ελα μέσα στο κτίριο μου γνέφει ο ένας – ο μικρότερος… αρχίζω να υποψιάζομαι… Η συνεννόηση άψογη και εγώ αποφασίζω να το διασκεδάσω: Μου μιλάνε στα Ουκρανικά και τους μιλάω στα Ελληνικά! Ο πιτσιρικάς αρχίζει να βγάζει χαρτιά και φακέλους. Κάποια στιγμή το πετυχαίνει: «English lessons»! Το ανοίγει και ψάχνει.. Ξαφνικά το βρίσκει: «You broke the law» μου ανακοινώνει! Θυμάμαι τον Βαμβακούλα και του λέω: Who, you??? δείχνοντάς με! Φεύγει και ξανάρχεται, και ξαναφεύγει. Εν τέλει, με το δάχτυλό του σχηματίζει το νούμερο 200 στην παλάμη του. Καταλαβαίνω, τόσα με εκτίμησε! Βγάζω απο την μπροστινή τσέπη 100 ουκρανικά γρίβνα – περίπου 10Ευρώ (τα είχα έτοιμα για κάθε περίπτωση) και του τα δίνω. Ξινίζει τα μούτρα αλλά τα παίρνει και μου κάνει νόημα να φύγω. Βγαίνοντας έξω βλέπω τους άλλους δύο να καταφθάνουν. Τους κάνω νοήματα να προχωρήσουν καβαλάω και γω και φεύγουμε!  Ο αέρας πέφτει λίγο και η βροχή έχει κόψει αρκετά. Περνάμε το Mikolaiv και σταματάμε στη γέφυρα του Δνείπερου όπου τρώμε ξηρούς καρπούς! Εχει αρχίσει και σουρουπώνει και είναι φανερό ότι δεν μπορούμε να φτάσουμε Συμφερόπολη. Αποφασίζουμε να πάρουμε το δρόμο για  Φεοδοσία – Κέρτς και να σταματήσουμε όπου βρούμε! Πέφτει σιγά-σιγά η νύχτα. Εχει αρκετή κίνηση στο δρόμο, αλλά και πολύ υγρασία. Ευτυχώς όχι πλέον κρύο. Στάση ξανά για συζήτηση και απόφαση για διανυκτέρευση στο πρώτο μέρος που θα βρούμε και θα έχει κατάλυμα. Πράγματι μετά από καμιά ώρα (είναι περασμένες 10.00 το βράδυ) βλέπουμε δεξιά ένα Motel. Στο βάθος φαίνεται να γίνεται κάτι σαν γιορτή. Προχωράμε προς τα κεί και βλέπουμε πυροτεχνήματα στον αέρα και μικρά μαγαζάκια από την άλλη πλευρά με πρόχειρες ψησταριές…. Λες να μας περίμεναν; :-). Επιστρέφουμε στο Motel όπου ευτυχώς βρίσκουμε ένα τρίκλινο με 11Ευρώ έκαστος (η συνεννόηση προφανώς και εδώ με νοήματα…). Αφήνουμε τα πράγματα και πάμε να βρούμε κάτι να φάμε. Παρκάρουμε τις μηχανές και βρίσκουμε ένα που η ψησταριά καπνίζει ακόμα και φαίνεται να έχει και ένα τραπέζι. Καθόμαστε έξω αλλά η κάπνα μας κυκλώνει και έρχεται ο ιδιοκτήτης (sorry guys τον ονομάσαμε…) ο οποίος μιλάει λίγα Αγγλικά – έχει κάνει βλέπετε στο Λονδίνο για κάποια φεγγάρια. Μας προτείνει να μπούμε μέσα όπου μας βάζει σε ένα τραπέζι μαζί με ένα ζευγάρι που πίνει βότκα. Σε λίγο αδειάζει ένα διπλανό τραπέζι και αυτοί ευγενικά αποχωρούν. Μας ψήνει κάτι σε κοντοσούβλι, μας φέρνει σαλάτα (Ρώσικη!), ψωμί και ντόπιες μπύρες. Οχι άσχημα… ο Μιχάλης προφανώς πεινάει ακόμα και βλέποντας κάτι σαν μπιφτέκι το παραγγέλνει. Εν τω μεταξύ έξω έχει ανάψει καβγάς… κάτι παρεξήγηση έχει συμβεί – είναι και οι περισσότεροι πιωμένοι – και ο sorry guys μπαίνει σε λίγο μέσα με αίματα! «Sorry guys» μας λέει αλλά …. Σε λίγο έρχεται στο τραπέζι μας και μας εξηγεί ότι η πόλη είναι βιομηχανική και κάθε χρόνο γίνεται μια γιορτή (την οποία εμείς πετύχαμε) που οργανώνεται από τις βιομηχανίες (ή κάτι τέτοιο…). Το κλείσιμο της βραδιάς γίνεται με γλυκό και ένα ποτήρι βότκα! Τον αποχαιρετάμε και πάμε για ύπνο. Αρκετά είδαμε σήμερα!

8: Από το Ρένι στην Οδησσό

Αφού καταφέραμε να περάσουμε από τα σύνορα (βλέπε 3. παραπάνω) μπαίνουμε σε ένα επαρχιακό δρόμο. Οι πινακίδες δείχνουν ευθεία για Οδησσό, εγώ όμως κάτι θυμάμαι από αυτά που έχω διαβάσει και λέω να ρωτήσουμε. Πράγματι ο πρώτος που μας απαντά στην ερώτηση: Οντέσα?? μας δείχνει άλλη κατεύθυνση (ένα μικρό δρομάκι που φεύγει δεξιά πίσω από ένα βενζινάδικο! «Δεν μπορεί» σκέφτομαι μέσα μου και με πιάνει νευρικό γέλιο. Την ίδια απάντηση όμως μας δίνει και ο δεύτερος και ο τρίτος…. (λες να συνωμοτούν όλοι….). Θυμάμαι όμως στα forum ότι πράγματι ευθεία ο κεντρικός δρόμος βγάζει Οδησσό, ξαναμπαίνοντας στην Μολδαβία (ούτε λόγος….). Συνεπώς ακολουθούμε τις υποδείξεις. μετά από 100 μέτρα βλέπω κάτι σαν μπακάλικο και σταματάω: έχει μεσημεριάσει, έχει πιάσει ζέστη και έχουμε κορακιάσει! Συνειδητοποιώ ότι δεν έχουμε αλλάξει χρήματα και έχουμε μόνο Ευρώ… Μια κυρία μέσα στο μπακάλικο μου εξηγεί ότι ΔΕΝ μπορώ να αγοράσω τίποτε με Ευρώ! Ξανακαβαλάμε απογοητευμένοι και .. βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δρόμο γεμάτο λάσπη… Με ξαναπιάνουν τα γέλια.  Αφήνω τους άλλους να προχωρήσουν και τραβάω φωτογραφίες. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ…. φωνάζω μέσα από το κράνος. Ευτυχώς αποδεικνύεται ότι η λάσπη είναι μόνο για λίγα μέτρα και μετά .. ξεκινάει.. (αλλά θα τα πούμε παρακάτω). Σε λίγο μπαίνουμε στο χωριό Ρένι. Στην πλατεία υπάρχουν πολλές τράπεζες όπου μπορείς να αλλάξεις ευρώ. Οχι όμως και τα Ρουμάνικα που μας έχουν απομείνει! Αλλάζουμε κάποια χρήματα και προχωράμε. Ο καιρός καλός με αρκετή ζέστη. Βγαίνοντας από το Ρένι, βλέπω αυτοκίνητα να κυλούν σαν μεθυσμένα πάνω στο δρόμο: κάνουν μεγάλες καμπύλες (χωρίς να υπάρχουν καμπές) βγαίνουν έξω από το δρόμο δεξιά και αριστερά και γενικά κάτι περίεργο συμβαίνει. Δεν αργούμε να καταλάβουμε: Ο δρόμος έχει τόσες λακκούβες και τόσο βαθιές (κρατήρες είναι η σωστή λέξη) που αν πέσεις μέσα έχεις σίγουρα στο χέρι μια σπασμένη ανάρτηση, ένα ψαλίδι, ένα κάτι… Ετσι όλοι προσπαθούν πάση θυσία να αποφύγουν τις λακκούβες και αυτή είναι η πρώτη προτεραιότητά τους. Ευτυχώς (προφανώς) δεν τρέχουν! Σιγά σιγά μπαίνουμε και μείς σε αυτό το παιχνίδι, αρχίζοντας να το διασκεδάζουμε. Και βγάζουμε και ένα «ανέκδοτο» για τους ντόπιους: Σε ποιά μεριά του δρόμου οδηγούν στην Ουκρανία? όπου δεν έχει λακκούβες! Οσο προχωράμε τόσο ομορφαίνει και η φύση! Λιβάδια μεγάλα, αρκετές καλλιέργειες, άλογα, και μικρά χωριά. Σταματάμε σε μια διάβαση να περάσει ένας μουντζούρης και ίσως είναι το μακρύτερο τραίνο που έχουμε δει… Διασχίζουμε μια λίμνη που προφανώς είναι μέρος του «δέλτα» του Δούναβη, και κατευθυνόμαστε προς Ιζμαήλ. Ο καιρός έχει αρχίσει και βαραίνει…. Κάποια στιγμή αποφασίζουμε πως έφτασε η ώρα για ανασυγκρότηση και σταματάμε σε ένα ικρό καφενείο στο πλάι του δρόμου. Είναι ωραία επιλογή γιατί παρατηρούμε τους ανθρώπους που περνάνε (άλλοι με ποδήλατα, άλλοι με κάτι παλιά Lada και άλλοι περιμένουν στη στάση το λεωφορείο – που μας θυμίζει άλλες εποχές)! Παίρνουμε κάτι σαν πιροσκί, αναψυκτικά και καφέδες. Πολύ φθηνά όλα εδώ. Το ίδιο και η βενζίνη. Πιάνουμε και συζήτηση με ντόπιους. Εν τω μεταξύ αρχίζει να βρέχει. και βρέχει .. και βρέχει… Αφού περάσει η δυνατή μπόρα τα μαζεύουμε και προχωράμε. Ομορφη διαδρομή με τη βροχή να εναλλάσσεται με σύντομα διαστήματα καθαρού ουρανού.  Ευτυχώς ο δρόμος έχει καλυτερεύσει! Πρέπει να φτάσουμε Οδησσό! Κάποια στιγμή σταματάμε σε ένα φυλάκιο όπου ένας φαντάρος μας δίνει ένα χαρτάκι με ένα νούμερο… «στρατιωτική περιοχή λέει ο Μιχάλης». Τελευταία στιγμή διακρίνω μια πινακίδα «Republic of Moldova»: ο Δρόμος μπαίνει για λίγα χιλιόμετρα ξανά στη Μολδαβία! Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν περνάμε σύνορα… Μόνο το χαρτάκι! Εχει αρχίζει να βραδιάζει και κάνουμε την τελευταία μας στάση στην άκρη του δρόμου. Ευτυχώς έχουν μείνει ξηροί καρποί! Σε λίγο ξαναπιάνει η βροχή που θα μας συντροφεύσει μέχρι την Οδησσό! Ακολουθεί η απαραίτητη στάση για ανεφοδιασμό και ξαφνικά η οδήγηση γίνεται ρουτίνα πάλι! Απλά πρέπει να φτάσουμε στην Οδησσό. Η βροχή όλο και δυναμώνει, έχει σκοτεινιάσει, αλλά πλησιάζουμε. Κάποιες στιγμές με πιάνουν κάποιες αμφιβολίες για το αν πηγαίνουμε καλά, αλλά δεν μπαίνω στη διαδικασία για έλεγχο του χάρτη μια και η βροχή με αποτρέπει. Ευτυχώς μετά από αρκετή ώρα, εμφανίζεται μια πινακίδα που μας βεβαιώνει ότι βαδίζουμε σωστά. Μπαίνουμε πλέον στην πόλη. Πολλή κίνηση και οι οδηγοί οδηγούν σαν … Έλληνες. Στάση γιατί ο Μιχάλης πρέπει να πάρει δύο τηλέφωνα… και ευκαιρία να ρωτήσουμε: μια ευγενική κορασίδα μας ενημερώνει ότι αν προχωρήσουμε ευθεία και στρίψουμε αριστερά στην οδό Κατερίνσκα θα βγούμε μπροστά στην όπερα. Πράγματι βγαίνουμε εύκολα και εκεί αρχίζει ένας μικρός γολγοθάς που ακούει στο όνομα ανεύρεση ξενοδοχείου! Και ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα? Ο Μιχάλης τηλεφωνεί, ο Χρήστος προσέχει τις μηχανές .. ποιος μένει; Εχει πάει κοντά 11.00 το βράδυ και τα πράγματα είναι δύσκολα. Επιπλέον η περιοχή (κέντρο) έχει πολύ καλά – και ακριβά ξενοδοχεία. Και τέλος μια λεπτομέρεια που αργούμε να παρατηρήσουμε: τα περισσότερα ξενοδοχεία δεν έχουν πινακίδα με το κλασσικό «hotel» αλλά με το Ουκρανικό «готель». Τρέχα γύρευε…. Κάνω μια βόλτα γύρω – γύρω και δε βρίσκω διαθέσιμα δωμάτια. Μιλάω και με έναν ταξιτζή και δε βγάζω άκρη. Επιστρέφω άπρακτος και αποφασίζουμε να πάρουμε τις μηχανές και να βγούμε πιο έξω. Για να μην μακρηγορούμε, αφού κάνουμε κάποιες βόλτες, βρίσκουμε ένα ξενοδοχείο που έχει δωμάτια. Μας δίνει ένα τεράστιο τρίκλινο και μας διαθέτει και κλειστό χώρο για τις μηχανές! Τι άλλο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τέτοια ώρα (μεσάνυχτα). Μα φυσικά να φάμε. Βγαίνουμε προς ανεύρεση ανοιχτού εστιατορίου και τελικά τρώμε περασμένα μεσάνυχτα σε ένα Γιαπωνέζικο! Το άλλο πρωί κάνουμε μια βόλτα στην Οδησσό. Βλέπουμε την όπερα, τις σκάλες του Ποτέμκιν, το τεράστιο λιμάνι. Όμορφη πόλη με μεγάλη ιστορία και Ελληνικό στοιχείο. Στάση για καφέ και ένας σερβιτόρος μας μιλάει Ελληνικά. Ζούσε 10 χρόνια στην Ελλάδα αλλά τώρα με την κρίση επέστρεψε στην πατρίδα του: είναι καλύτερα πλέον εδώ! Μαθαίνουμε ότι το προηγούμενο βράδυ είχε μεγάλες πλημμύρες στα περίχωρα της Οδησσού. Βλέπουμε επίσης σε μια ανοιχτή τηλεόραση τους Ουκρανούς βουλευτές να παίζουν ξύλο… «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν!».

9: Διασχίζοντας τη Βουλγαρία

Εχοντας καταλύσει το πρώτο βράδυ της εκδρομής στας «Σέρρας» σηκωθήκαμε το πρωί για να μαζέψουμε τα πράγματα. Οι μπουγάτσες ήταν στο πρόγραμμα αλλά τελικά προτιμήσαμε τυρόπιτες (!). Ο Μιχάλης μας ρώτησε αν ακούσαμε τη νύχτα ένα σεισμό το οποίο μας επιβεβαίωσαν αργότερα κάποιοι περαστικοί στο δρόμο (είχε επίκεντρο κοντά στη Σόφια). Κάποια στιγμή καταφέρνουμε να φορτώνουμε τα πράγματα και ξεκινάμε με κατεύθυνση τον Προμαχώνα. Οι δρόμοι γνωστοί, ιδιαίτερα στο Χρήστο. Η διάθεση στο ζενίθ… Ο δρόμος όμορφος, ειδικά όταν αρχίζει και «τρέχει» δίπλα στον Στρυμόνα λίγο πριν το τελωνείο του Προμαχώνα. Κάπου εκεί όμως, όντας πίσω από τον Χρήστο, παρατηρώ ένα «κρέμασμα» στο προστατευτικό της αλυσίδας του. Τους κάνω νόημα και σταματάμε. Πράγματι, έχει κοπεί το προστατευτικό πάνω από την πίσω βίδα που το κρατάει… Κάτι τέτοιο δεν στέκεται φυσικά ικανό να μας χαλάσει τη διάθεση. Δύο δεματικά (tire-up) και μια τρύπα στο προστατευτικό θα το φέρει στη θέση τους και δεν θα μας απασχολήσει άλλο σε όλη την εκδρομή. Ο Μιχάλης παρακολουθεί από μακριά και έχει μείνει άναυδος (!!!). Μπαίνουμε στην Βουλγαρία χωρίς καμία καθυστέρηση. Ευρώπη και αυτή πλέον. Ο δρόμος στενός, χωρίς μπαριέρες και «ευτυχώς» με πολλή τροχαία. Και λέω «ευτυχώς» μια και δεν ξέρω τι θα γινόταν αν άφηνες όλον αυτό τον κόσμο που ανεβοκατεβαίνει Ελλάδα – Βουλγαρία, να οδηγεί όπως θέλει και να προσπερνάει όπου νομίζει σε αυτούς τους δρόμους! Εμείς, κρατάμε όσο μπορούμε τα όρια και απολαμβάνουμε το τοπίο. Το οποίο δεν είναι και ιδιαίτερα ενδιαφέρον: λιβάδια απέραντα εναλλάσσονται με ημιαστικές περιοχές και που και που κάποιες μικρές όμορφα κομμάτια. Αλλά … εκδρομή είμαστε – τι στο καλό! Ο καιρός αρχικά καλός, αλλά κάποια στιγμή αρχίζει να συννεφιάζει και κυνηγάει να μας βρέξει! Σταματάμε για ξεκούραση (έχουμε και κάποια ξηροκάρπια…) για βενζίνη, για καφέ και κάτι πρόχειρο για να τσιμπήσουμε. Και συνεχίζουμε με στόχο να φτάσουμε όσο πιο κοντά γίνεται στα επόμενα σύνορα (Βουλγαρίας – Ρουμανίας). Εχω «τσεκάρει» την πόλη Ρούσε ως πιθανό τόπο διαμονής. Περνάμε έξω από τη Σόφια, σε κάτι δρόμους με τεράστιες λακκούβες και χωρίς σήμανση… Ακολουθούμε όμως το ένστικτό μας και τα και δεν χανόμαστε. Προς το απόγευμα σε κάποια σημεία του δρόμου, παρατηρούμε κάποια «κορίτσια» να περιμένουν αδιάφορα… Θα τα συναντήσουμε περισσότερο στη Ρουμανία και με πιο φανερούς σκοπούς… Κάποια στιγμή το απόγευμα αρχίζει να βρέχει. Στάση για αδιάβροχα, τα οποία όμως θα ξαναβγάλουμε σύντομα μια που ο καιρός ξανανοίγει! Αρχίζει και βραδιάζει και ξαναπιάνει η βροχή. Ευτυχώς σύντομα βλέπουμε πινακίδες για «Ρούσε». Τις ακολουθούμε μπαίνοντας μέσα στην πόλη με κατεύθυνση το κέντρο. Βρίσκουμε μια πλατεία που φαίνεται ενδιαφέρουσα και ξεπεζεύουμε. Ο Χρήστος ανοίγει το iPad και βρίσκει και wi-fi στην προσπάθειά του να βρει ξενοδοχείο. Την ίδια ώρα ο Μιχάλης αρχίζει τα (επαγγελματικά) τηλέφωνα και εγώ κάνω μια βόλτα. Μπαίνω σε ένα ξενοδοχείο που βλέπω λίγο παρακάτω (hotel Odyssey) και η όμορφη ρεσεψιονίστ, μου προτείνει ένα τρίκλινο σε καλή τιμή που περιλαμβάνει και κλειστό παρκινγκ για τις μηχανές. Επιστρέφω στους άλλους και τους ενημερώνω σχετικά. Μέσα στην βροχή δεν αργούμε να αποφασίσουμε θετικά και να καταλύσουμε άμεσα στο φιλόξενο αυτό μέρος. Ετοιμαζόμαστε και κατεβαίνουμε για φαγητό. Εχει πέσει η νύχτα και στη ρεσεψιον βρίσκουμε δύο ακόμα νεαρούς, ένας εκ των οποίων σπουδάζει στη Θεσσαλονίκη… Μας κατατοπίζουν για εστιατόριο και ο ένας προσφέρεται μάλιστα να μας οδηγήσει εν μέσω βροχής! Το εστιατόριο είναι στο ισόγειο ενός παλιού κτιρίου, με 3-4 μεγάλους χώρους, αρκετά τραπέζια γεμάτα και … το κλου της βραδιάς: μια ορχήστρα που τραγουδάει (θυμίζοντας Ελληνικό μαγαζί της δεκαετίας τους 90)! Το φαγητό καλό, οι άνθρωποι εξυπηρετικοί, το κρασί κατά γενική ομολογία εξαιρετικό και τι άλλο να ζητήσει κανείς… Όταν μάλιστα ο τραγουδιστής λέει και ένα παλιό Ελληνικό λαϊκό για χάρη μας! Μα φυσικά: έναν αποδεκτό λογαριασμό. Και πράγματι είναι και φτηνό! Η πρώτη μας μέρα έκλεισε όμορφα! Πάμε για ξεκούραση.

Advertisements

One thought on “Παραλειπόμενα…

  1. Ο/Η blacksea2012 λέει:

    Για διαβάστε το θέμα που προέκυψε στο Καμπαρτίνο-Μπαλκάρια…. Δολοφονία δημοσιογράφου στο Βόρειο Καύκασο: http://tinyurl.com/d9qbxnb !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s