2o μέρος Ταξιδιωτικού

Ο μοτο-γύρος της Μαύρης θάλασσας: Μάιος 2012 (Μέρος Β: Ελλάδα – Οδησσός, Ουκρανία)

«Δεν υπάρχει! Απλά δεν υπάρχει» σκέφτομαι από μέσα μου και χαμογελάω νευρικά! Προσπαθούμε να βρούμε το δρόμο που οδηγεί στην Οδησσό. Οι πινακίδες δείχνουν ευθεία, αλλά ο ντόπιος που μόλις ρωτήσαμε μας έδειξε ένα στενό στα δεξιά! Αυτό το επιβεβαίωσε και ο επόμενος και ο επόμενος! Και τώρα έχουμε μπει σε ένα λασπόδρομο που θα μπορούσε κάλλιστα να παίξει το

και ενίοτε έχει και λάσπες...

και ενίοτε έχει και λάσπες…

ρόλο μίνι ειδικής διαδρομής σε τοπικό αγώνα enduro. Δεν έχει πολλή ώρα που έχουμε μπει στην Ουκρανία και σταματήσαμε σε ένα μικρό «μπακάλικο» να ξεδιψάσουμε, αλλά δεν έχουμε καθόλου συνάλλαγμα και δεν δέχονται Ευρώ! «Γαμώτο»! Σταματάω να αποθανατίσω τις στιγμές και βλέπω τους άλλους να διασχίζουν τις λάσπες με προσοχή. Ξεκινάω και σκέφτομαι ότι άμα φάω καμιά γλίστρα έτσι φορτωμένος που είμαι θα γελάσει κάθε πικραμένος! Ευτυχώς περνάω στεγνά και σε λίγο βρίσκουμε μια μικρή πόλη: είναι το Ρένι, όπου φαίνεται ότι σταματάνε οι περισσότεροι για να αλλάξουν συνάλλαγμα. Κάνουμε το ίδιο και προχωράμε. Ο δρόμος αρχίζει και πλαταίνει. Αλλά κάποια στιγμή έντρομος συνειδητοποιώ ότι η νταλίκα από απέναντι έχει μπει αριστερά και έρχεται κατά πάνω μου. Οι ταχύτητες είναι μικρές και δεν υπάρχει πανικός, αλλά αναρωτιέμαι το λόγο. Σε λίγο το ίδιο κάνει και ένα αυτοκίνητο και μετά άλλο και άλλο. Και εν τέλει συνειδητοποιώ ότι όλοι οι οδηγοί οδηγούν με ελιγμούς σε όλο το πλάτος του δρόμου (και μερικές φορές και έξω απ΄ αυτό) προσπαθώντας να αποφύγουν τις τεράστιες λακκούβες – κρατήρες που υπάρχουν παντού! Ακολουθούμε το παράδειγμά τους και προχωράμε. Το τοπίο αρχίζει σιγά – σιγά να γίνεται ενδιαφέρον, η κίνηση να μειώνεται και εμείς χαλαρώνουμε. Είμαστε κοντά στο δέλτα του Δούναβη και οι λίμνες εναλλάσσονται με τα ποτάμια και το αντίθετο. Ακόμα και οι λακκούβες έχουν αρχίσει και λιγοστεύουν! Ο καιρός όμως που μέχρι τώρα ήταν ηλιόλουστος αρχίζει και φορτώνει. Η κατεύθυνσή μας είναι το Ισμαήλ, μια μικρή πόλη πάνω στο δρόμο μας προς Οδησσό.

Δίπλα στο δέλτα του Δούναβη

Δίπλα στο δέλτα του Δούναβη

Λίγο πριν μπούμε στην πόλη εντοπίζουμε ένα συμπαθητικό καφέ και στεκόμαστε για ξεκούραση και ανασυγκρότηση. Μας κοιτάζουν περίεργα, αλλά φιλικά. Δεν βλέπουν φαίνεται συχνά μηχανόβιους τουρίστες. Και εμείς σήμερα μόνο με μια μια μοτοπαρέα Γερμανών διασταυρωθήκαμε. Τρώμε πιροσκί και πίνουμε καφέ. «Σπασίμπα» (ευχαριστώ) είναι η πρώτη λέξη που μαθαίνουμε. Πολύ φθηνά όλα εδώ. Το ίδιο και η βενζίνη. Και σε λίγο ανοίγουν οι ουρανοί. Ευτυχώς είμαστε ακόμα στο καφέ. Καθόμαστε και παρατηρούμε. Lada πολλά, ποδήλατα παλιά, λεωφορεία του ‘50! Μια γιαγιά μας ρωτάει από που είμαστε και συζητάμε αρκετή ώρα ο καθένας στη γλώσσα του! Πρέπει όμως να φύγουμε γιατί η ώρα περνάει… Ξεκινάμε με ψιλόβροχο. Όμορφη διαδρομή με τη βροχή να εναλλάσσεται με σύντομα διαστήματα ήλιου.  Ευτυχώς ο δρόμος έχει καλυτερεύσει αισθητά! Πρέπει όμως να φτάσουμε στην Οδησσό! Κάποια στιγμή σταματάμε σε ένα φυλάκιο όπου ένας φαντάρος μας δίνει ένα χαρτάκι με ένα νούμερο… «στρατιωτική περιοχή υποθέτει ο Μιχάλης». Τελευταία στιγμή διακρίνω μια πινακίδα «Republic of Moldova»: ο Δρόμος μπαίνει για λίγα χιλιόμετρα ξανά στη Μολδαβία! Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν έχει διαδικασίες μέσα – έξω. Μόνο το χαρτάκι, το οποίο το παραδίδεις κάμποσα χιλιόμετρα μετά! Έχει αρχίζει να βραδιάζει και κάνουμε την τελευταία μας στάση στην άκρη του δρόμου. Ο Χρήστος βγάζει από κάπου (!) ξηρούς καρπούς – νάσαι καλά Κατερίνα! Σε λίγο ξαναπιάνει η βροχή που θα μας συντροφεύσει μέχρι την Οδησσό! Μια ακόμα στάση για ανεφοδιασμό και ξαφνικά η οδήγηση γίνεται ρουτίνα πάλι. Η βροχή όλο και δυναμώνει, έχει σκοτεινιάσει, αλλά πλησιάζουμε. Κάποιες στιγμές με πιάνουν κάποιες αμφιβολίες για το αν πηγαίνουμε καλά, αλλά δεν μπαίνω στη διαδικασία για έλεγχο του χάρτη μιας και η βροχή με αποτρέπει. Ευτυχώς μετά από αρκετή ώρα, εμφανίζεται μια πινακίδα που μας βεβαιώνει ότι βαδίζουμε σωστά. Μπαίνουμε πλέον στην πόλη. Πολλή κίνηση και οι οδηγοί οδηγούν σαν … Έλληνες. Στάση γιατί ο Μιχάλης πρέπει να πάρει δύο τηλέφωνα… και ευκαιρία να ρωτήσουμε: μια ευγενική κορασίδα μας ενημερώνει ότι αν προχωρήσουμε ευθεία και στρίψουμε αριστερά στην οδό Κατερίνσκα θα βγούμε μπροστά στην όπερα (σημείο κατατεθέν της Οδησσού). Πράγματι βγαίνουμε εύκολα εκεί και μετά αρχίζει ένας μικρός γολγοθάς που ακούει στο όνομα ανεύρεση ξενοδοχείου! Και ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα? Ο Μιχάλης τηλεφωνεί, ο Χρήστος προσέχει τις μηχανές .. ποιος μένει; Έχει φτάσει κοντά 11.00 το βράδυ και τα πράγματα είναι δύσκολα. Επιπλέον η περιοχή (κέντρο) έχει πολύ καλά (=ακριβά) ξενοδοχεία. Και τέλος μια λεπτομέρεια που αργούμε να παρατηρήσουμε: τα περισσότερα ξενοδοχεία δεν έχουν πινακίδα με το κλασσικό «hotel» αλλά με το Ουκρανικό «готель». Τρέχα γύρευε…. Κάνω μια βόλτα γύρω – γύρω και δε βρίσκω διαθέσιμα δωμάτια. Μιλάω και με έναν ταξιτζή και δε βγάζω άκρη. Επιστρέφω άπρακτος και αποφασίζουμε να πάρουμε τις μηχανές και να βγούμε πιο έξω. Για να μην μακρηγορούμε, αφού κάνουμε κάποιες άσκοπες βόλτες, βρίσκουμε επιτέλους ένα ξενοδοχείο που έχει δωμάτια. Μας δίνει ένα τεράστιο τρίκλινο και μας διαθέτει και κλειστό χώρο για τις μηχανές! Τι άλλο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τέτοια ώρα (σχεδόν μεσάνυχτα). Μα φυσικά να φάμε. Βγαίνουμε προς ανεύρεση ανοιχτού εστιατορίου και τελικά τρώμε περασμένα μεσάνυχτα σε ένα Γιαπωνέζικο φαγάδικο: τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Το φαγητό ευτυχώς μας φτιάχνει τη διάθεση!

Πάμε για ύπνο αλλά που να κοιμηθώ… Κάτι το φαγητό, κάτι οι σκέψεις του πώς φτάσαμε ως εδώ σήμερα και το μάτι μου παρά την κούραση… γαρίδα. Προσπαθώ να ανακεφαλαιώσω τα πράγματα στο σημειωματάριο: μόλις δυο μέρες πριν ξεκινήσαμε από τις Σέρρες. Είχαμε ανέβει την προηγούμενη μέρα, οι δύο (Αρης – Χρήστος) από Αθήνα και ο Μιχάλης από Κεφαλονιά. Είχαμε ξεκινήσει για άλλη μια φορά το ετήσιο μοτο-ταξίδι που αυτή τη φορά είχε ένα και μοναδικό στόχο: Τον γύρο της Μαύρης Θάλασσας και μάλιστα από ξηρά! Η προετοιμασία είχε αρχίσει αρκετό καιρό πριν, με συζητήσεις και αναζητήσεις, με τηλέφωνα και επιστολές! Το βασικό ερώτημα που επέμενε μέχρι τελευταία στιγμή να μην έχει απαντηθεί ήταν σε σχέση με τη δυνατότητα διέλευσης από Ρωσία σε Γεωργία. Βλέπεις μετά τη σύρραξη που είχαν οι δύο χώρες το 2008 στην περιοχή της Νότιας Οσετίας τα σύνορα είχαν κλείσει για πολύ καιρό για τους τουρίστες. Έκτοτε, μόνο τον τελευταίο χρόνο είχαν ακουστεί φήμες ότι θα ανοίξει μια συνοριακή διέλευση, αλλά επίσημα δεν είχε επιβεβαιωθεί τίποτε. Έτσι εμείς ξεκινήσαμε ήρεμα και ωραία για να δούμε και να εξερευνήσουμε τι ακριβώς έχει συμβεί! Το πέρασμα της Βουλγαρίας δεν έκρυβε ιδιαίτερες συγκινήσεις, πέρα της

Προς Προμαχώνα

Προς Προμαχώνα

αδρεναλίνης που εκλύεται πάντα σε μεγαλύτερες ποσότητες στις αρχές κάθε ταξιδιού. Το πρώτο κομμάτι του δρόμου είναι μέσα στο φαράγγι του Στρυμόνα (Στρούμα για τους Βούλγαρους) και είναι υπέροχο.

Στη συνέχεια οι δρόμοι είναι μάλλον ουδέτεροι, στενοί και με μεγάλη αστυνόμευση (καλό αυτό σκέφτομαι μιας και διαφορετικά ποιος ξέρει τι θα γινόταν!). Περάσαμε έξω από τη Σόφια συναντώντας στο δρόμο άμαξες με γαϊδούρια, φορτηγά έτοιμα να «σκορπίσουν», αγροτικά αλλά και όλων των ειδών τα ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητα. Λίγο πριν τη Σόφια ο δρόμος γίνεται Ευρωπαϊκός. Μετά όμως ξαναχαλάει και μάλιστα πολύ! Λακκούβες παντού και δεξιά σταματημένα αυτοκίνητα με σπασμένα λάστιχα και άλλες αβαρίες. Ο καιρός μας κυνηγούσε από πίσω. Κάποια στιγμή μας πρόλαβε και μας έβρεξε αλλά όχι για πολύ. Φτάνουμε σούρουπο στο Ρούσε όπου είχαμε προγραμματίσει να μείνουμε. Σταματάμε σε μια πλατεία και ευτυχώς πέφτουμε σχεδόν πάνω σε ένα ικανοποιητικό ξενοδοχείο με κλειστό πάρκινγκ και ωραία ρεσεψιονίστ. Ενας νεαρός σ

Ρούσε - Βουλγαρία

Ρούσε – Βουλγαρία

τη ρεσεψιόν που άκουσε Ελληνικά μας έπιασε την κουβέντα, εξηγώντας μας ότι έχει σπουδάσει στην Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια μας πρότεινε κοντινό εστιατόριο όπου φάγαμε καλά και ακούσαμε και ζωντανό Ελληνικό τραγούδι.

Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε με συννεφιά. Το Ρούσε συνδέεται με μια σιδερένια γέφυρα (παλιά ονομαζόταν γέφυρα της φιλίας) με το Giuirgiu (Βουλγαρία) που ενώνει τις δύο όχθες του Δούναβη. Εκεί είναι και τα σύνορα των δύο χωρών. Με ελάχιστες διατυπώσεις μπήκαμε στη Ρουμανία με κατεύθυνση το Βουκουρέστι. Ο δρόμος μέτριος, χειροτερεύει πολύ πλησιάζοντας στο Βουκουρέστι. Και φυσικά πάλι ήταν η ώρα να ανοίξουν οι ουρανοί! Ετσι χάσαμε τη διασταύρωση για Κοστάντζα  αλλά αρπάξαμε

... και πάλι βροχή!

… και πάλι βροχή!

την ευκαιρία (!) να δούμε την πόλη (χρόνια μου μίλαγε γι αυτήν ένας φίλος που είχε σπουδάσει εδώ). Επιστρέφουμε προς τα πίσω και βρίσκουμε τη σωστή διασταύρωση. Νταλίκες πολλές και ο καιρός εξακολουθεί να είναι βαρύς! Κάποια στιγμή βγαίνουμε στον Α2, έναν πολύ καλό ε

θνικό δρόμο που ενώνει το Βουκουρέστι με την Κοστάντζα. Στρίβουμε αριστερά για Μπράιλα και τα ονόματα μου ξυπνάνε μνήμες από φίλους που σπούδαζαν εδώ. Στόχος μας είναι να φτάσουμε και να διανυκτερεύσουμε στο Γαλάτι (ή Γαλάτσι – το original – που λέει ο Χρήστος…) πολύ κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Έτσι σε δυο μέρες θα είχαμε πετύχει το στόχο: να διασχίζουμε στα γρήγορα Βουλγαρία και Ρουμανία. Πράγματι, ο δρόμος συνεχίζει επαρχιακός μέσα σε ένα επίπεδο τοπίο με πολλά λιβάδια. Που και πού ένα περίεργο θέαμα θα μας κινήσει την περιέργεια: Κορίτσια – κοπέλες νεαρής ηλικίας κάνουν πιάτσα στην άκρη του δρόμου… (στοχεύοντας πού; μάλλον στους νταλικιέριδες). Φτάνουμε στο Γαλάτι κουρασμένοι. Βρίσκουμε ξενοδοχείο και κατευθυνόμαστε προς το Δούναβη: η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του Δούναβη και αυτό είναι και το χαρακτηριστικό της. Κατεβαίνουμε στην «παραλία» και περπατάμε σε ένα πολύ όμορφα διαμορφωμένο χώρο που κάνουν βόλτα και οι ντόπιοι. Ποταμόπλοια – εστιατόρια προσελκύουν ντόπιους και τουρίστες αλλά και μας.

Ποταμόπλοιο στο Γαλάτσι, στις όχθες του Δούναβη. Εκεί φάγαμε.

Ποταμόπλοιο στο Γαλάτσι, στις όχθες του Δούναβη. Εκεί φάγαμε.

Τρώμε ευχάριστα και συζητάμε τις μέχρι τώρα εμπειρίες. Σχεδιάζουμε την αυριανή μέρα που θα μπούμε στην Ουκρανία. Δεν είναι μακριά από εδώ: Μόλις 5 χλμ και πέρασες τα σύνορα. Με το χαρακτηριστικό μάλιστα (όπως έχουμε διαβάσει) ότι περνάς και 500 μέτρα Μολδαβία! Πλάκα θα έχει σκεφτόμουνα (που νάξερα…).

Για να περάσει κανείς από την Ρουμανία στην Ουκρανία έχει μάλλον αρκετές επιλογές. Εμείς προτιμήσαμε την πιο κοντινή στη θάλασσα. Έτσι, έχοντας διανυκτερεύσει στο Galati ξεκινήσαμε το πρωί να πάμε για τα σύνορα που δεν είναι παρά 4-5 χλμ προς βορά. Η έξοδος από Ρουμανία ήταν μάλλον άνετη. Στη συνέχεια υπάρχουν 500 μέτρα Μολδαβίας (!)και μετά ανοίγεται μπροστά στον ταξιδιώτη η Ουκρανία. Περνάμε τον έλεγχο διαβατηρίων της Μολδαβίας στο άψε σβήσε και παίρνουμε θάρρος – βλέπετε έχουμε διαβάσει στα διάφορα fora ότι εδώ οι «υπεύθυνοι» ζητάνε το «κατιτίς τους» για να μην καθυστερήσουν τη διαδικασία… Στο επόμενο κτίριο που είναι το κτίριο του τελωνείου είναι μαζί Ουκρανοί και Μολδαβοί. Δείχνουμε τα χαρτιά και μια κυρία Μολδαβή βγαίνει να ελέγξει… Και ξαφνικά ανακαλύπτει το πρόβλημα: Ο αριθμός (όλων) των μηχανών στην άδεια έχει 3 γράμματα και 4 αριθμούς (π.χ. ΑΕΥ 0456) ενώ στην πινακίδα λείπει το ΜΗΔΕΝ (ΑΕΥ 456). Και εκεί αρχίζει η ταλαιπωρία! Να πάτε πίσω στη Ρουμανία… Να πάτε στον υπεύθυνο της Μολδαβίας… Να πάτε στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο (ναι δεν κάνω πλάκα… το ακούσαμε και αυτό…). Ελέγχουν αριθμό σασί τρεις φορές στην κάθε μοτοσικλέτα. Βρίσκω κάποιον Ουκρανό που μιλάει λίγα Αγγλικά και ρίχνει το φταίξιμο στους Μολδαβούς: «εμείς δεν έχουμε πρόβλημα… αυτοί!!!». Επιστρέφουμε στο προηγούμενο κτίριο που είναι ο υπεύθυνος της Μολδαβίας. Και περιμένουμε. Και εκεί αρχίζουν να μπαίνουν ψύλλοι στ’ αυτιά μας! Ο Μιχάλης έχει βρει μια Μολδαβή και της λέει να κάνει κάτι, κλείνοντας της το μάτι… Εν τω μεταξύ έχουμε επιλέξει τρεις στρατηγικές για να αντιπαρέλθουμε στο πρόβλημα: Ο Μιχάλης την αριθμητική: το 0456 ισούται ή όχι με το 456; O Χρήστος την συστημική (!): το έχει τυπώσει ο υπολογιστής αυτόματα. Εγώ την χωροταξική: Δεν χωράνε 4 ψηφία στις πινακίδες!  Κάποια στιγμή έρχεται και ο υπεύθυνος, ένα νέο παιδί που μιλάει Αγγλικά. Με το μπλα, μπλα και αφού έχουν περάσει ήδη 2,5 ώρες, πείθεται και μας λέει προχωρήστε από μας, αλλά δεν ξέρω τι θα πουν οι Ουκρανοί. Ξανά στο επόμενο κτίριο. Ξανά η κυρία, ξανά έλεγχος των αριθμών σασί.  Και τότε λαμβάνει χώρα το συμβάν: το Tiger δεν στηρίζεται καλά στον πλαγιοστάτη και με τα πολλά κουνήματα του τιμονιού (για τον έλεγχο…) είναι σχεδόν στον αέρα. Εγώ έχω παρκάρει το Vara δίπλα…. και ξαφνικά ακούμε έναν τρομερό θόρυβο: κρραααατττττσσσσ! Το Tiger έχει πέσει πάνω στο Vara και τα δύο κάτω! Αποτέλεσμα: σπασμένος καθρέφτης στο Tiger, ραγισμένο φαιρινγκ, σπασμένο πατάκι οδηγού στο vara και διάφορες γρατσουνιές. Τότε παίρνουμε και μεις ανάποδες και αυτοί καταλαβαίνουν ότι το παρατράβηξαν. Στο επόμενο τέταρτο, υπογράφουν και σφραγίζουν 4 χαρτάκια τα οποία τα δίνουμε στον φαντάρο που ανοιγοκλείνει την τελική μπάρα! Και επί τέλους, μετά από 3 ώρες μπαίνουμε στην Ουκρανία! «O tempora ο mores» αναφωνώ! Δυστυχώς γι αυτούς το έχουμε ξαναδεί το έργο! Και άλλοι έκαναν στο παρελθόν την διαδικασία επιστήμη και δεν είχαν καλή κατάληξη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s