3ο μέρος ταξιδιωτικού

Ο μοτο-γύρος της Μαύρης θάλασσας: Μάιος 2012 (Μέρος Γ: Οδησσός, Ουκρανία – Ανάπα, Ρωσία).

Την  Οδησσό την είδαμε λίγο το επόμενο πρωινό. Ο καιρός ήταν μεν συννεφιασμένος και λίγο κρύος, αλλά δεν έβρεχε και έτσι ξεκινήσαμε για μια βόλτα στην πόλη. Τα μέρη πολλά, τι να πρωτοδεί κανείς. Επιλέξαμε τις σκάλες του Ποτέμκιν, την όπερα και ένα καλό καφέ.

Πάνω από τις σκάλες Ποτέμκιν

Πάνω από τις σκάλες Ποτέμκιν

Η Οδησσός ήταν κάποτε κέντρο Ελληνισμού, όπου ο τελευταίος μεγαλούργησε εμπορικά (και όχι μόνο) για πολλά χρόνια. Σήμερα εξακολουθεί να είναι λιμάνι αλλά και τουριστικός προορισμός. Αφού είδαμε ότι προλαβαίναμε, στάση για καφέ. Μας ακούει ένας νεαρός να μιλάμε Ελληνικά και μας πλησιάζει απευθυνόμενος σε άπταιστα Ελληνικά: τι να σας προσφέρουμε; Είναι ο Vitaly. Ζούσε χρόνια στην Ελλάδα. Δούλευε γκαρσόνι σε μεγάλα εστιατόρια. Τώρα όμως με την κρίση ήταν ένα χρόνο άνεργος. Και επέστρεψε στην πατρίδα του… Εχει βρει δουλειά και είναι ευχαριστημένος! Μαύρες σκέψεις συμπληρώνουν το μαύρισμα του ουρανού … και … πάμε να ετοιμαστούμε. Περίπου στις 12.00 έχουμε φορτώσει τις μηχανές και ο Μιχάλης παίρνει ΕΝΑ τηλέφωνο… Τελικά φεύγουμε κατά τις 14.00!!! Ο καιρός χειροτερεύει και βάζοντας βενζίνη σε κοντινό βενζινάδικο αρχίζει και να βρέχει. Και το κρύο αισθητό! Η κοπέλα στο ξενοδοχείο μας είχε δώσει σωστές οδηγίες και έτσι βγαίνουμε εύκολα από την πόλη με κατεύθυνση το Mykolaib. Εν τω μεταξύ έχει πιάσει ένας αέρας που δεν μπορείς να οδηγήσεις! Είμαι σφιγμένος πάνω στη μηχανή και έχω κόψει ταχύτητα. Παρόλ’ αυτά οι άλλοι μένουν πίσω. Περνάμε μια γέφυρα και κάνω λίγο δεξιά για να τους περιμένω. Με σταματάει ένας αστυνομικός και με σπαστά Αγγλικά και νοήματα με αφήνει να καταλάβω ότι «you brake the low». «Α, καλά» σκέφτομαι. Μου κάνει νόημα να τον ακολουθήσω μέσα στο μικρό κιόσκι. «Μπλέξαμε» σκέφτομαι. Μέσα είναι 2-3 ακόμα. Ο νεαρός μου με έφερε ψάχνει κάτι χαρτιά, τα ρίχνει κάτω, προσπαθεί να μου εξηγήσει τι έκανα… Στο τέλος μου γράφει με νοήματα στο χέρι του 200! Εγώ έχοντας προετοιμαστεί, βγάζω από μια πάνω τσέπη 100 Leva και του τα δίνω. Ξινίζει τα μούτρα του αλλά μου κάνει νόημα να φύγω… Δυστυχώς τα ίδια και εδώ… CORRUPTION! Εν τω μεταξύ έρχονται οι άλλοι και με βλέπουν και σταματάνε. Τους κάνω νόημα να φύγουν και θα τους εξηγήσω… Είμαστε όλοι σε ένταση λόγω των καιρικών συνθηκών. Αλλά και του γεγονότος με τους αστυνομικούς!  Ευτυχώς

Φτάνουμε στο Dzanghoi (Κριμαία) και μας υποδέχονται κατάλληλα!

Φτάνουμε στο Dzanghoi (Κριμαία) και μας υποδέχονται κατάλληλα!

ο αέρας σιγά σιγά πέφτει. Περνάμε το Δνίπερο, αλλά αρχίζει και σκοτεινιάζει! Δεν φτάνουμε με τίποτε Συμφερούπολη σκέφτομαι, που ήταν ο αρχικός μας στόχος (αλήθεια είμαστε μονίμως καθυστερημένοι σε αυτό το ταξίδι). Στάση για φιστίκια και απόφαση να σταματήσουμε όπου βρούμε σε καμιά 30 χλμ. Πράγματι μετά από μισή ώρα, πλησιάζουμε μια πόλη (Dzhankoy) όπου φαίνεται ότι έχουν γιορτή: βεγγαλικά πολλά και ο κόσμος είμαι μαζεμένος σε μια απλωσιά. Σταματάμε και μεις. «Τι έγινε; Μάθανε πως ερχόμαστε»; αναρωτιέται ο Μιχάλης. Πιάνουμε λίγο την κουβέντα με τους ντόπιους και

καταλαβαίνουμε ότι έχουν μια ετήσια γιορτή: είναι βιομηχανική πόλη και παράγουν χημικά και η βιομηχανία τους κάνει κάθε χρόνο αυτή τη γιορτή. Πάμε πιο πίσω που έχουμε δει ένα Motel. 300 Λεβα (30€) τη βραδιά μας λέει η κοπέλα και δεν έχουμε λόγο να αρνηθούμε! Ξαναπάμε στη γιορτή. Πρόχειρα εστιατόρια έχουν στηθεί και ψησταριές που ψήνουν κρέατα. Καθόμαστε κάπου. Ενα ζευγάρι που καθόταν εκεί σηκώνεται να μας κάνει χώρο.

“Hey guys” μας χαι

Το μοτελ που καταλύσαμε.

Το μοτελ που καταλύσαμε.

ρετίζει το γκαρσόνι που έχει κάνει Αγγλία κάτι φεγγάρια. Πολύ φιλικός. Μας φέρνει μπύρες. Και μετά μια vodka τοπική. Εν τω μεταξύ κάποιοι έξω τσακώνονται. Βγαίνει και αυτός και ακόμα ένας. Και παίζουν τις μπουνιές! Δεν τους βλέπω βέβαια να αγχώνονται! Στο τέλος πληρώνουμε και τον καληνυχτίζουμε.

Το πρωί ξημερώνει μάλλον καλή μέρα με αρκετό κρύο βέβαια. Είμαστε στη χερσόνησο της Κριμαίας. Άλλο ιστορικό μέρος. Ανέκαθεν την διεκδικούσαν όλοι οι όμοροι λαοί. Η κατεύθυνσή μας είναι το Kerch απ’ όπου θα περάσουμε Ρωσία. Σταματάμε για καφέ σε ένα παντοπωλείο. Παστά ψάρια ανάμικτα με μπαχαρικά στη γυάλινη βιτρίνα και ο καφές μαυροζούμι.  Η περιοχή όμως είναι όμορφη. Και οι δρόμοι σχετικά καλοί. Δεξιά και αριστερά απέραντα λιβάδια. Πριν φτάσουμε στο Kerch ένα παραλιακό χωριό ξεπροβάλει. Όμορφο. Και ετοιμάζονται για καλοκαίρι… Μπρ… Τι μέρα άραγε θα πέσει το καλοκαίρι εδώ πάνω;

Μπαίνουμε στο Κερτς. Όμορφη και προσεγμένη πόλη φαίνεται. Μακάρι να είχαμε λίγο χρόνο να το δούμε. Port de Krim λέει η πινακίδα. Από κει φεύγουν τα φέρυ μποτ για το απέναντι λιμάνι (Port de Kavkaz). Αν έχεις αυτοκίνητο περιμένεις στην ουρά να πάρεις ένα χαρτάκι για να βγάλεις εισιτήριο. Όχι όμως και οι μηχανές. Ετσι κι αλλιώς δεν κυκλοφορούν πολλές. Φτάνουμε στο γκισέ και η κυρία μας έκανε νόημα να βιαστούμε… Λες να προλάβουμε των 13.30 σκέφτομαι; Χα, Χα. 16.30 μας έβγαλε. 15.00 ανοίγουν οι πύλες για έλεγχο: διαβατήρια, πράγματα, tabacco, ποτά, … Παίρνουνε τα χαρτιά, τα κοιτάνε, τα ξανακοιτάνε με αυστηρό ύφος. Ηρθε και το φερρυ. Εν τω μεταξύ πιάνουμε κουβέντα με έναν έλληνα ομογενή. Μιχάλης το όνομά του. Καταγωγή από Λάρισα, αλλά ζει χρόνια στη Ρωσία. Μας λέει διάφορες πληροφο

Το καραβάκι που θα μας περάσει "απέναντι" στα στενά του Κερτς.

Το καραβάκι που θα μας περάσει «απέναντι» στα στενά του Κερτς.

ρίες και μας βοηθάει στη συμπλήρωση των χαρτιών. Μπαίνουμε στο φέρυ (που έχει καμιά 20αριά ναύτες – σχόλιο του δικού μας Μιχάλη – εκεί που εμείς έχουμε 5!) και περνάμε τα στενά (20 λεπτά).

ΜΠΗΚΑΜΕ Ρωσία. Όλοι στη σειρά για έλεγχο. Εδώ να δεις αυστηρότητα. Και ούτε λόγος για Αγγλικά. Ευτυχώς που είναι και ο Μιχάλης. Μας γλυτώνει από ταλαιπωρία. Εγώ αισθάνομαι εξουθενωμένος. Σα να έχω πυρετό. Περνάμε σε ένα γραφείο. Μετά σε ένα άλλο. Τελικά κάποια στιγμή ξεμπλέκουμε. Και ξεκινάμε να οδηγούμε στη Ρωσία! Περίεργο συναίσθημα. Δεν το είχα φανταστεί έτσι! Σταματάμε για βενζίνα. Δεν έχουμε αλλάξει όμως σε ρούβλια. Και δεν παίρνει κάρτα. Ευτυχώς ένας τύπος που σταματάει και αυτός, μας αλλάζει τα ευρώ. Η βενζίνη 0,7 ευρώ το λίτρο…   Και πάνω στην ώρα παίρνει ο Γάλλος. Μου λέει ερχόμαστε στο Κερτς. Του λέω θα τα πούμε στο δρόμο. Καλα… (λίγο αργότερα θα το μετανιώσει και θα μείνουν Ανάπα όπου θα τους δούμε το επόμενο πρωί). Η κούραση πολλή. Αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τη συμβουλή του Μιχάλη και να πάμε στα «Ελληνικά χωριά» πριν

Το "Ελληνικό" χωριό κοντά στην Ανάπα.

Το «Ελληνικό» χωριό κοντά στην Ανάπα.

από την Ανάπα.  Βρίσκουμε το Nezesebec και κατευθυνόμαστε προς τα κεί. Έχει σκοτεινιάσει. Βρίσκουμε ένα ξενοδοχείο και ο Μιχάλης (ο δικός μας) μπαίνει να κανονίζει (o tempora o mores). Βγαίνει μετά από λίγο χαρούμενος. Εχει βρει έναν Αρμένη που μιλάει Ελληνικά. Συνεννοήθηκε να μας αφήσει 150 Ευρώ (!) δύο δωμάτια. Η αλήθεια είναι ότι το ξενοδοχείο (Green Plaza) είναι lux. Τρώμε πολύ καλή πίτσα και πάμε κατευθείαν για ύπνο. ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΩΣΙΑ! Ποιος θα το περίμενε. Και μιλάμε Ελληνικά! Καληνύχτα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s