5o μέρος ταξιδιωτικού

Ο μοτο-γύρος της Μαύρης θάλασσας: Μάιος 2012 (Μέρος Ε: Μπατούμι, Γεωργία – Ελλάδα).

Ξημερώνει η επόμενη μέρα τρώμε πρωινό και πάμε να αλλάξουμε χρήματα (Levy) για να πληρώσουμε το ξενοδοχείο. Στο παρκινγκ του ξενοδοχείου είναι κάτι νεαροί από το Καζακστάν. Εχουν πρωτάθλημα νέων ποδοσφαίρου. Μας ζητάνε να βγάλουν φωτογραφίες πάνω στις μηχανές. Τους χαιρετάμε και ξεκινάμε με προορισμό το Σάρπι που είναι τα σύνορα με Τουρκία. Μόλις περνάμε την πλατεία με τα καζίνο και τους νεόκτιστους ουρανοξύστες της χλιδής (τη «φάτσα») εμφανίζεται μπροστά μας η «πίσω πλευρά» της πόλης. Φτωχικές παλιές πολυκατοικίες σε μπλοκ (από την κομμουνιστική μάλλον περίοδο), βρώμικοι δρόμοι και εμφανής φτώχεια. Τα δύο προσωπεία της ίδιας πόλης.

Στα σύνορα Γεωργίας - Τουρκίας.

Στα σύνορα Γεωργίας – Τουρκίας.

Αρχίζει να ψιχαλίζει.  Ακολουθούμε τις πινακίδες, σε μια πλατεία διστάζω αλλά μια παρέα Γεωργιανών που κάθεται σε μια γωνία, χωρίς καν να τους ρωτήσουμε μου υποδεικνύουν το δρόμο! Περνάμε εύκολα και γρήγορα από το Γεωργιανό φυλάκιο αλλά η Τουρκική πλευρά μας επιφυλάσσει μια έκπληξη που θα διαρκέσει τρεις ώρες! Η μηχανή του Μιχάλη φαίνεται “στο σύστημα” να έχει μπει το 2005 στην Τουρκία και να μην έχει βγει! Αυτό καταλαβαίνουμε από τα Τούρκικα με νοήματα παντομίμας που μας κάνει ο υπεύθυνος! Problems…. Ντιρεκτόρ…. (το μυαλό μας πάει στο κακό – μιας και πέρυσι δεν είχαμε πληρώσει ένα πρόστιμο για υπερβολική ταχύτητα – όμως δεν είναι αυτό!). Πάμε στην υπεύθυνη η οποία μιλάει κανα δυο λέξεις Αγγλικά (sit down). Ξανά στο κιόσκι. Και μετά στον ντιρεκτόρ: Μουστακαλής μιας κάποιας ηλικίας που έχει απέναντι την τηλεόραση και ενώ δουλεύει ρίχνει κλεφτές ματιές στο σήριαλ που προβάλει εκείνη την ώρα. Για να μην τα πολυλογώ, αφού του εξηγούμε ότι η ίδια μηχανή ξαναμπήκε και ξαναβγήκε πέρυσι και εν πάση περιπτώσει εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, και αφού περνάνε οι κλασσικές τρεις ώρες (μάλλον είναι ο στάνταρ χρόνος) και ίσως να πρέπει να σχολάσει, δίνει εντολή ΟΚ! Επιπλέον (κατόπιν παράκλησης του Μιχάλη…) τηλεφωνεί στα σύνορα στην Ipsala (Κήπους) να τους ενημερώσει…. Ετσι μπαίνουμε τελικά στην Τουρκία!

Την περασμένη χρονιά, στο ταξίδι στην Τουρκία, είχαμε φτάσει μέχρι την Τραπεζούντα. Ομως, το μεγαλύτερο μέρος της παραθαλάσσιας διαδρομής από Σαμψούντα μέχρι και την Τραπεζούντα το είχαμε κάνει βράδυ! Μυρίζαμε μεν τη θάλασσα, όμως δεν την βλέπαμε! Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που δεν στεναχωρηθήκαμε και πολύ όταν χθες άλλαξαν τα σχέδια μιας και δεν καταφέραμε να βρεθούμε στο Vale (βλ. Μέρος Δ): θα κάναμε τη διαδρομή του Πόντου μέρα για να δούμε τι είχαμε (ή δεν είχαμε) χάσει πέρυσι. Μπαίνοντας στην Τουρκία στο Sarpi, το πρώτο πράγμα που βλέπει κανείς είναι ο δρόμος που γίνεται διπλής κατεύθυνσης με δύο λωρίδες για κάθε κατεύθυνση και μπαριέρα στη μέση! Και παραμένει έτσι (με μικρές εξαιρέσεις…). Το δεύτερο που παρατηρείς είναι ότι ο δρόμος, “τρέχει” ακριβώς δίπλα στη θάλασσα! Τα μέρη είναι υπέροχα και ο Χρήστος δεν χάνει την ευκαιρία να μας θυμίζει ότι “είναι προφανής” ο λόγος που οι Έλληνες είχαν επιλέξει να εποικήσουν στον ευλογημένο αυτό τόπο (Ο Χρήστος λόγω καταγωγής από τον ένα παππού, εστιάζει βέβαια στην Ordu…).  Ο καιρός δεν μας κάνει το χατίρι και αρχίζει να βρέχει. Σταματάμε στη Rize (Ριζαίον) για βενζίνη όπου γινόμαστε (για ακόμα μια φορά) το επίκεντρο του ενδιαφέροντος: 3 μοτοσικλετιστές μέσα στη βροχή… που να πηγαίνουν; Ο βενζινοπώλης μας προσφέρει ένα αδιάβροχο(!). Εμείς τουP1080370ς ευχαριστούμε και πάμε προς τη θάλασσα για “ανασυγκρότηση”: έχουμε εντοπίσει κάποια καφε-εστιατόρια. Πράγματι καθόμαστε “by the sea” και παραγγέλνουμε kiofte, τσάι και σαλάτα (με νοήματα φυσικά!). Αν και ο καιρός είναι βαρύς, το μέρος είναι υπέροχο και η θέα φανταστική!

Αρκετά όμως με την ξεκούραση! πρέπει να προχωρήσουμε γιατί ο στόχος είναι η Σαμψούντα και έχουμε ακόμα πολλά χιλιόμετρα. Περνάμε την Τραπεζούντα, και μόνο τώρα καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη είναι! Στη συνέχεια τα “Σούρμενα”! και η Κερασούντα. Ο καιρός μια βρέχει μια βγάζει ήλιο. Κάτω στην παραλία διακρίνουμε πολλούς ψαράδες, ενώ εδώ κι εκεί υπάρχουν και οργανωμένες παραλίες – άδειες προς το παρόν! Κάποια στιγμή χανόμαστε αλλά όχι για πολύ και έτσι όλοι μαζί ξανά φτάνουμε στην Ορντού.  Όμορφη πόλη και αυτή και βλέπω το Χρήστο να διστάζει λίγο… Όμως δεν έχουμε χρόνο! Ο δρόμος αμέσως μετά,  σταματάει την παραλιακή του πορεία και ανεβαίνει προς το βουνό σε μια υπέροχη τοποθεσία! Έχει αρχίσει όμως και σουρουπώνει και πιάνει και λίγο κρύο. Μόλις ξαναπιάνουμε τP1080390α παράλια εμφανίζεται το χωριό Fatsa και σταματάμε για βενζίνη. Στο βενζινάδικο είναι δύο παιδιά που μόλις καταλαβαίνουν πώς είμαστε Έλληνες, μας καλούνε μέσα: παρακολουθούν μπάσκετ, το τέταρτο παιχνίδι των τελικών Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού! Θέλει μόλις λίγα λεπτά να τελειώσει και καθόμαστε. Προς απογοήτευση του Μιχάλη, κερδίζουν οι κόκκινοι! Έχει πλέον πιάσει η νύχτα (για άλλη μια φορά…) και βάζουμε τα δυνατά μας: περασμένες 11.00 φτάνουμε στην Σαμψούντα και κατευθυνόμαστε προς το κέντρο. Σταματάμε σε μια πλατεία και βρίσκουμε κατάλυμα στο παρακείμενο ξενοδοχείο! Ευτυχώς εδώ είναι Τουρκία και ακόμα και στις 12.00 το βράδυ, βρίσκουμε εύκολα κάτι να τσιμπήσουμε!

Σαμψούντα.

Σαμψούντα.

Το άλλο πρωί παίρνουμε πρωινό, και φεύγουμε… Το τρέξιμο τελικά είναι μάλλον το χαρακτηριστικό της εκδρομής. Ο στόχος είναι να φτάσουμε στην Αλεξανδρούπολη…. Πολλά τα χιλιόμετρα (1050χλμ). Είμαστε όμως αισιόδοξοι (πάντα..). Οι δρόμοι είναι καλοί (τους ξέρουμε γαρ και από πέρυσι) αλλά με πολλά έργα ανά διαστήματα! Και επί πλέον, όπως σχεδόν κάθε μέρα… βρέχει κατά διαστήματα! Σταματάμε σε βενζινάδικο για ανασυγκρότηση και βενζίνη. Ο βενζινάς βαρύς και ασήκωτος. Παραδίπλα είναι ένα μια μάλλον εγκαταλειμμένη πανσιόν. Παίρνουμε τσάι και καθόμαστε όλοι μαζί, αλλά αυτός δεν αρθρώνει λέξη! Η ώρα περνάει, ξεκινάμε. Αγοράζουμε κάρτα διοδίων (εγώ έχω την περυσινή) και πιάνουμε την εθνική (Αγκυρα – Κωνσταντινούπολη). Καλός δρόμος αλλά και πολλά έργα. Κάνουμε στάσεις για βενζίνη και ξεκούραση όσο πιο αραιά μπορούμε. Τελικά όταν περνάμε το Βόσπορο (τι υπέροχο μέρος…) έχει αρχίσει και σουρουπώνει. Σταματάμε για καφέ και σνακ όταν πια έχει νυχτώσει. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε με σκοπό να μπούμε Ελλάδα! Τελικά φτάνουμε στα σύνορα μετά τη μία τη νύχτα. Προφανώς δεν θα μας αφήσουν έτσι… Ζητάνε η μηχανή μου να περάσει από X-RAYS! Είναι ένα τολ όπου έχει εγκατεστημένο ένα μηχάνημα ακτίνων X και από κει περνάνε τις νταλίκες (που δυσκολεύονται να ψάξουν διαφορετικά). Με κοιτάνε περίεργα… Τι να βρουν στη μηχανή σκέφτονται. Τέλος πάντων αυτό προσθέτει τουλάχιστον μια ώρα καθυστέρηση… και η μηχανή σπρώχνοντας μιας και είπαμε έχουμε πρόβλημα με τη μπαταρία! Εν τέλει περνάω και από αυτό, παίρνω ένα χαρτί, το πάω στον προηγούμενο (!) και με αφήνει επί τέλους να περάσω! Περνάμε τον Εβρο με ένα καταπληκτικό φεγγάρι από πάνω μας. Μια ανακούφιση αρχίζει να μας πλημυρίζει που ξαναμπήκαμε Ελλάδα. Στον Ελληνικό έλεγχο των διαβατηρίων μας καλωσορίζουν ενώ ο Έλληνας Τελώνης (ένας νεαρός καμιά 30αριά ετών) λέει το αμίμητο: «Τρεις μοτοσυκλέτες, τρεις η ώρα τη νύχτα… κάτι παίζει εδώ!», Και μας ψάχνει τις βαλίτσες… Τι να βρει… μόνο βρώμικα ρούχα. «Γεια σας παιδιά» μας χαιρετά γελώντας! Πάμε 200 μέτρα πιο κάτω να φτιαχτούμε για να ξεκινήσουμε. Ο Μιχάλης «ρίχνει» την πρόταση (που μάλλον την δούλευε αρκετή ώρα στο μυαλό του): Πάμε σερί για κάτω. Μέχρι να πάμε Αλεξανδρούπολη, να βρούμε ξενοδοχείο, να κοιμηθούμε, να ξυπνήσουμε, θα έχουμε φτάσει… Εγώ αντιδρώ. Ο Χρήστος: ότι αποφασίσετε (!). Εν τω μεταξύ μας πλευρίζει τζιπ με οπλισμένους φουσκωτούς… Όπα λέω. Τι έγινε βρε παιδιά;;;;; Είναι από τη μικτή δύναμη ελέγχου των συνόρων και έχουν όρεξη για κουβέντα. Ο έλληνας φαίνεται να ξέρει πολλά για τα Varadero. Βρίσκουμε την ευκαιρία να ρωτήσουμε για βενζινάδικο και επιβεβαιώνουμε ότι δεν υπάρχει πάνω στην Εγνατία (!!!). Πρέπει να μπούμε Ξάνθη ή Καβάλα. Τελικά με πείθουν και ξεκινάμε.

Οσο περνάει η ώρα τα πράγματα είναι δύσκολα. Ευτυχώς η Εγνατία είναι άδεια. Μπαίνουμε Ξάνθη αλλά δυο βενζινάδικα είναι κλειστά και επιστρέφουμε προς ξαναβγαίνουμε στην εθνική. Ο Μιχάλης προτείνει να φτάσουμε (μπορούμε;) Καβάλα και πράγματι τα καταφέρνουμε. Βρίσκουμε στην παραλία ένα μπουγατσάδικο όπου βλέπουμε το ξημέρωμα και τρώμε μπουγάτσα. Στην παρέα μας και ένας αυτόκλητος ξενύχτης, ο Γιάννης από την Αυστραλία (να σαι καλά Γιάννη). Μας λέει την ιστορία της ζωής του ενόσω ο Μιχάλης κοιμάται και εγώ προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Στο τέλος μας κερνάει και τους καφέδες! Εχει ξημερώσει, πρώτη του μήνα Ιούνη και περιμένουμε το παρακείμενο βενζινάδικο να ανοίξει. Γεμίζουμε βενζίνη και με μισή καρδιά ξεκινάμε.

Το ξημέρωμα της τελευταίας μέρας μας βρίσκει στην Καβάλα!

Το ξημέρωμα της τελευταίας μέρας μας βρίσκει στην Καβάλα!

Έχουμε συμφωνήσει όποτε ο οποιοσδήποτε δεν αισθάνεται καλά, να σταματάμε για νερό και ανασυγκρότηση. Το πρωινό είναι δύσκολο. Δεν καταλαβαίνω καλά καλά πώς περνάμε τη Θεσσαλονίκη και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε. Η στάση στη ΣΕΑ  Κορινού (Κατερίνη) απαραίτητη. Ψευτοκοιμόμαστε καμιά ώρα, πίνουμε καφέ, τρώμε σνακ και είμαστε έτοιμοι. Φεύγουμε για κάτω και έκτοτε μου φεύγει όλη η νύστα! Μετά τα Τέμπη, μας πιάνει και μια μπόρα, αυτή η σύντομη μπόρα που αναγκάζεσαι να φορέσεις αδιάβροχο για να μην γίνεις μούσκεμα, αλλά τελικά γίνεσαι από τον ιδρώτα: έχει πάνω από 30 βαθμούς! Σιγά σιγά τρώμε τα χιλιόμετρα μέχρι την Αθήνα. Λίγο έξω από τον Αγιο Στέφανο, σταματάμε να βγάλουμε την τελευταία φωτογραφία. Ο Μιχάλης θα πάει Πέραμα ενώ οι υπόλοιποι στο κλινόν άστυ. Το απόγευμα με βρίσκει στο σπίτι να ξεπακετάρω. Τις δύο τελευταίες μέρες κάναμε 1830 χλμ! Να είμαστε καλά!

ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΜΕ!!!!

ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΜΕ!!!!

Μιχάλη Χρήστο, Ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s